Przed 30 laty w Polsce. Dziękujemy Berlinowi za pomoc”

Inicjatorem całego zdarzenia był działacz polonijny Ferdynand Domaradzki, który od roku pełni funkcje przewodniczącego Polskiej Rady w Berlinie. Aktywność pana Ferdynanda znana jest na niwie Oświaty w Berlinie, a popularność zawdzięcza nowatorskim inicjatywom integrującym. Jako przewodniczący Polskiej Rady Ferdynand Domaradzki postanowił sobie za cel zjednoczenie całej Polonii i Polaków w Berlinie. To właśnie wtedy, przed rokiem, pojawiła się po raz pierwszy wizja wielkiego spotkania Polonii z władzami Berlina, ażeby Polaków postrzegano jako silną grupę narodowościową, „bo tylko wtedy będziemy szanowani i będą się z nami liczyć” – powiedział Domaradzki. Nim  jeszcze Polska Rada zostało zarejestrowane jako Stowarzyszenie, plan spotkania Polonii w Czerwonym Ratuszu wszedł w fazę realizacji. Zwolenników wspierających było sporo, w miarę szybko okazało się, że Ferdynand Domaradzki osiągnął to, o czym inni latami myśleli, ale brakowało im determinacji.

Projekt „Danke Berlin – dziękujemy Berlinowi” cechował się  niezwykłą atmosferą powagi i dostojeństwem oprawy merytorycznej. Spotkanie Polonii z berlińczykami odbyło się w prestiżowym miejscu – głównym Ratuszu Miasta, a wzięli w nim udział burmistrz i senator Frank Henkel, pani posłanka na Sejm RP, Joanna Fabisiak, ambasador RP w Berlinie, JE Marek Prawda oraz przedstawiciele instytucji polonijnych, mediów. Obecni byli przede wszystkim także ci, którzy organizowali bezpośrednią pomoc dla Polaków. Trzeba przyznać, że wzruszających momentów tego pamiętnego wieczoru było bardzo dużo, szczególnie podczas podium dyskusyjnego na temat organizowanej przed trzema dekadami pomocy humanitarnej. Udział wzięli zaproszeni goście:  pastor Axel Luther z Gminy Ewangelickiej Berlin – Lübars, prof. dr Waltraud Kerber – Ganse oraz dr Christian Pernhorst z Malteser Hilfsdient e.V. Berlina oraz Mirosław Chojecki – wybitna postać opozycji w Polsce. Niestety, wiele osób nie chciało ujawniać się ze zrozumiałych względów-  być może z poczucia skromności, a może wiek, choroba? Najważniejsze, że uroczystość „Danke Berlin” miała medialny oddźwięk i ta informacja zapewne dotrze także do rodzin i osób, które pomagały Polakom.

Chętnych Polonusów do wzięcia udziału w tym jakże ważnym wydarzeniu było bardzo dużo, główna sala ratusza, tzw. Wappensaal, pękała w szwach, co może zaświadczyć, że potrzeba wyrażania wdzięczności była sprawą osobistego honoru. Nic więc dziwnego, że wielu z nas, Polaków zamieszkałych w Berlinie chciało w tym akcie uczestniczyć i wyrazić symbolicznie, że pamiętamy i nie zapomnimy! Nie zapomnieliśmy!

Krystyna Koziewicz